Isaac Díaz Pardo

Cando na fin da guerra civil, tras o golpe de estado do 36, o conxunto do que chamamos España reconvértese nun país nacionalcatólico, regresivo e cavernario, nun salto atrás de varios  séculos, unha das cousas que desaparece da paisaxe e aquela idea da vangarda que encheu de novos pulos ás xeracións de Isaac e mesmo a algunhas anteriores.-Un artigo de Fermín Bouza

Galicia asolágase na auga reaccionaria do novo réxime e as ondas dese mar chegan ata os recunchos mais arrecunchados. Unha idea do mundo propia daquel réxime (e tamén lonxe dos usos e costumes cotiáns dos outros feixismos e nazismos, aínda preto estes de certas vangardas, coma o futurismo, entre outras) que racha coa mentalidade nacente dunha arte autocrítica e que anda rompendo cos seus principios históricos.

Algo non marcha ben neste País cando cada certo tempo asistimos a exercicios próximos á antropofaxia cos nosos referentes políticos, empresariais e culturais. Algo marcha aínda peor cando eses parricidios dietéticos acontecen no coñecido como mundo da esquerda e do nacionalismo sen pudor nin memoria. Existe un exceso de complexo de Edipo en certos segmentos da cidadanía que fan imposible a posibilidade de ter no campo dos nosos referentes sociais o mellor equipo de todos.-Un artigo de Martiño Noriega. 

Hai xente que prefire perder todos os partidos e quedar como máximo anotador antes que compartir vitorias e experiencias con persoas que fixeron de Galiza o principio e fin da súa traxectoria vital

A miña primeira ou segunda memoria de Isacc Díaz Pardo debe ser dos primeiros anos 60 en Madrid. Escoitei o seu nome, a gabanza da súa personalidade e o primeiro reconto da súa actividade artística e política, de labios de Luis Seoane. Acababa de chegar Seoane a Madrid.-Un artigo de Herminio Barreiro

Entrevistábase coa xente de Brais Pinto. Falábanos de política, de ética, de arte, de literatura, de compromiso. Falábanos de Galicia. Da Galicia da derrota e do exilio, pero dunha Galicia nova que renacía. Falábanos da Galicia do exterior. Dunha Galicia que era máis que a Galicia abatida da posguerra. Falábanos, en fin, dunha Galicia para min descoñecida e que descubría con emoción.

Cando en 1939 se produce a grave Desfeita en España emigran a moi distintos países centos e centos de intelectuais, conscientes de que no seu país o destino sería o paredón ou a cadea. Países houbo, como México, que recibiron o elenco máis potente e brillante dos éxodos intelectuais da Historia: escritores, médicos, pedagogos, historiadores, artistas plásticos, filósofos, profesores universitarios, antropólogos, críticos literarios, biólogos, músicos... tamén poetas, algúns deles voces ilustres da poesía europea do século XX.-Un artigo de Xesús Alonso Montero

Entre os poetas do éxodo (precisamente en México) ergue a súa voz, bíblica tantas veces, poderosa sempre, León Felipe (Felipe Camino Galicia). Un breve poema seu, por definitorio, por acertado e redondo, naceu para inmortalizar unha situación daquel dramático éxodo colectivo.